کتاب چگونه یک هکتیویست شوید به قلم سید علی موسوی حاوی استراتژی‌ها و قدم‌های ثابت شده در حوزه چگونگی هکتیویسم و گسترش تفکرات و نگرانی‌های خود به‌ طور گمنام است.

دیگر مجبور نیستید که از وضعیت کنونی پیروی کنید و دهان خود را در مورد اشتباهات دولت‌ها یا سازمانی‌هایی که در امور مردم مداخله و جاسوسی می‌کنند، بسته نگاه دارید. کتاب چگونه یک هکتیویست شوید طریقه‌ی پیش‌ بردن صداها و اعتقاداتتان به جامعه را بیان می‌کند، جامعه‌ای که نه‌ تنها می‌شنود، بلکه در تلاش‌هایتان به شما کمک خواهد رساند. حضور به‌ عنوان یک هکتیویست، به مفهوم این است که بتوانید پیغام خود را در دنیای آنلاین گسترش دهید.

همان طور که گفته شد هکتیویست (Hacktivist) بودن صرفاً به معنای هک کردن وب‌سایت‌های دولتی نیست، بلکه استفاده از دروازه‌های شخصی برای شنیدن صدایتان به‌ صورت ناشناس است. دولت‌ها می‌خواهند به شما بقبولانند که هکتیویسم نوعی تروریسم سایبری است، اما این اعتقاد اصلاً به حقیقت نزدیک نیست. هکتیویست بودن به عبارتی انتقال اعتقادات و اسناد سیاسی‌تان است، به‌ گونه‌ای که دولت‌ها نتوانند شما را زیر علامت ضربدر خود قرار دهند.

هکتیویسم ترکیبی از دو کلمه‌ی هک و اکتیویسم (کنش‌گری) است. اگر چه این اسم می‌تواند گمراه‌ کننده باشد، اما باعث می‌شود مردم بفهمند که هکتیویسم از طریق استفاده از اینترنت به تکامل رسیده است.

اولین پرونده‌ی هکتیویسم شناخته‌ شده به سال 1989 باز می‌گردد که در آن کامپیوترهای ناسا توسط کنش‌گرهای ضد جنگ هسته‌ای هک شدند. این هکرها کرمی را وارد شبکه‌ی مورد استفاده‌ی ناسا کردند و در نتیجه، یک پیغام سیاسی بر روی صفحات کامپیوترهای کارکنان ناسا ظاهر شد.

به‌ سرعت این کرم معروف شده و آن را «وانک» نام‌ گذاری کردند. وانک یک واژه‌ی مخفف است که در پیغام هکتیویست‌ها گنجانده شده بود: کرم‌هایی برای مقابله با قاتلان هسته‌ای. این پیغام جواب داد. کرم وانک شکوهی مجدد را به هکرهای سرتاسر دنیا بخشید و سبب شد تا جرقه‌ای در جامعه شکل گیرد. جامعه‌ای که پیش از این واقعه نیز با استفاده از اینترنت و کامپیوترها، توانسته بود به قدرت‌های والاتری دست پیدا کند.

در بخشی از کتاب چگونه یک هکتیویست شوید می‌خوانیم:

برخی از بزرگ‌ترین نام‌های هکتیویسم پس از بازداشتشان، به سرخط خبرها راه یافتند. یکی از این نام‌ها آرون سوارتز بود. نام او یکی از تکراری‌ترین‌ها در حوزه‌ی هکتیویسم است و این امر دلیل دارد. سوارتز به‌ نوعی در دنیای هکتیویسم یک پیشگام محسوب می‌شود. او به‌ عنوان تصویر پوستر جنبش و سخنگوی بسیاری از گروه‌های هکتیویست محسوب می‌شد. آرون سوارتز پیش از محکوم شدن به خاطر جرایمش خودکشی کرد، اما قرار بود که 50 سال زندان فدرال را تحمل کند. در تمام این دوران، وی هیچ سندی درباره‌ی اطلاعاتی که به‌ طور غیرقانونی دریافت و براساس آن‌ها ادعاهایی را مطرح کرده بود را منتشر نکرد.

سوارتز تعداد زیادی از فایل‌های دانشگاهی مختلف را دریافت کرد. فرضیه‌ی او این بود که اطلاعات مربوط به اهداف دانشگاهی باید آزاد و رایگان باشند. معلوم نیست که آیا آرون سوارتز قصد انتشار این فایل‌های غیرقانونی را داشت یا خیر، اما در هر حال به خاطر همان‌ موارد محکوم شد. به همین دلیل هکتیویست بودن خطرناک است. جرایمی که بخشی از این سبک زندگی هستند، کاملاً واقعی و جدی محسوب می‌شوند. قانونی که آرون سوارتز آن را شکست، بند «فساد و سوء استفاده‌ی کامپیوتری» بود. دولت آمریکا از این قانون برای گرفتار کردن هکتیویست‌ها بهره می‌گیرد، اگرچه دولت‌ها اصلاً به نام هکتیویست اعتقادی ندارند.

همانند آرون سوارتز، بردلی منینگ نیز در قالب بخشی از بند فساد و سوء استفاده‌ی کامپیوتری محاکمه شد. دولت آمریکا اتهاماتی را علیه منینگ ثبت کرد، در حالی که بند قانونی فوق‌الذکر می‌گوید: «انتقال آگاهانه‌ی یک برنامه، اطلاعات کد یا دستور که در نتیجه‌ی چنین اقدامی، آسیب‌های عامدانه و بدون مجوز به یک کامپیوتر محافظت‌شده وارد گردد...». بهترین ادعایی که دولت آمریکا علیه هکتیویست‌ها اعلام کرد این بود که آن‌ها احتمالاً اطلاعات حیاتی یک نهاد را افشا کرده‌اند. آن‌ها حتی عملاً هیچ اطلاعاتی را منتشر نکرده‌ بودند که بخواهند متهم شوند، کما اینکه پرونده‌ی آرون سوارتز این‌گونه بود.

فهرست مطالب
سخن ناشر
مقدمه
فصل 1: هکتیویسم چیست؟
فصل 2: چگونه یک هکتیویست شوید؟
فصل 3: اقدامات برجسته‌ی هکتیویسم
فصل 4: چگونه هکتیویسم در حال گسترش است
فصل 5: عناوین مجرمانه برای یک هکتیویست
فصل 6: چرا هکتیویسم جواب می‌دهد
نتیجه‌گیری
منابع