تنوع در خلقت یکی از زیباترین جلوه های توانمندی خداوند متعال درآفرینش مخلوقات است. پذیرش تفاوت های فردی در انسان ها، می تواند سبب  بهره گیری حداکثری ،  از توان بالقوه بشریت باشد. در نگاه اول پذیرش تنوع وتفاوت ها برای ما آن چنان راحت می نماید که بادیدن شباهت های  موجود بین دوقلوهای همسان تعجب می کنیم. اما واقعیت آنجا کمی تلخ می شود که انسان ها برای پذیرش این تنوع،  حد ومرزساخته اند ومعمولاً ملاک های ذهنی وباورهای فکری تعیین شده ای را برای جداسازی ودسته بندی گونه خویش بکار می گیرند. با اینکه در طول دهه های اخیر عوامل متعددی نظیر بنیان های اخلاقی واصول انسانی، در پی ترمیم وتعدیل این باورها برآمده اند اما همچنان می توان سایه نگاه های تبعیض آمیز و دسته بندی شده را بر روی قوانین حقوقی ومدنی تا روابط بین فردی حس کرد. امروزه در این راستا چالشهای فراوانی در پی طرح سوالاتی از قبیل"آیا انسان ها به دو گروه عادی وغیر عادی قابل تقسیم هستند؟ "؛ "آیا انسان استاندارد وجود دارد؟" یا "استاندرد های معیار برای قرار گفتن در گروه انسان های عادی و معمولی چیست؟" به وجود آمده است. نوع نگاه به این سوالات وچگونگی پاسخ به آن ها می تواند، در تعیین نگرش و پذیرش تنوع و تفاوت های فردی موثر باشد.به هرصورت مفهوم تنوع یک نقش پارادوکسی به خود گرفته است که هم می تواند به منزله افزایش ظرفیت توانمندی انسان ها نگریسته شود و هم به مثابه تقص، اختلال و بیماری.