ناتوانی در یادگیری یا امتناع از یادگیری از دیرباز و برای دوره های طولانی گربیان آدمی را گرفته است و آموزش های رسمی نیز معمولا در تغییر این وضع ناکام بوده اند.درس پژوهی تا حدود زیادی می تواند به موسسات آموزشی کمک کند تا خود را متحول سازند و به کارگزاران آموزشی یاری رساند تا بر احساس ناتوانی سازماندهی تغییر یا امتناع از یادگیری،ترس از دانستن و فرار از آگاهی فائق آیند.به عقیده پیتر سنگه،آگاهی از این واقعیت های ذهنی یا عینی شرط لازم برای آغاز یادگیری و آموختن از خود و دیگران و لاجرم توانمندسازی عوامل پیش برنده تغییر است.چنین شناختی موجب می شود انسان خود را از حصار ذهنیت های مخرب آزاد کند و به روشنی دریابد که کنجکاوی،برانگیختگی و تحربه گرایی جزء قابلیت های ذاتی آدمی هستند.انسان در فرآیند یادگیری زاینده،به تدریج تمرین می کند تا مسائل را از جوانب مختلف بررسی نماید و آن ها را به صورت یکپارچه ببیند.در این شرایط،از روش تحلیل مسائل زندگی فقط از دریچه باورهای خود و یافتن پاسخ آن ها فاصله می گیرد،احساس نیاز به آموختن از دیگران را در خود تقویت می کند و به آزمون تجربه های خود و دیگران می پردازد.سرانجام به تدریج به احساس اعتماد و پشتگرمی عمیقی در ارتباط با آنچه با رویکردی جدید و بر اساس باورهای نوین انجام می دهد دست می یابد.در چنین شرایطی است که ما می توانیم قابلیت ها،حدود اختیارات و آزادی عمل خود را در ساختن آینده مشاهده کنیم و آن را به صورت باور مشترک و همگانی درآوریم.

این خودپسندی یا غرور کاذب نیست؛واقعیتی است که در آگاهی،تفکر سیستمی،بازبینی الگوهای ذهنی،بازاندیشی عمل،هماهنگی،شناخت و مهار دودلی های طبیعی زندگی،گذر از بسندگی و قبول نیاز به آموختن از خود و دیگران رشد می کند.در این صورت،فکر باز،نوگرایی،قبول مسئولیت های اجتماعی دانستن،هوشمندی همه جانبه و یادگیری سازمانی ترویج می شود.

 

برگرفته از کتاب درس پژوهی ایده ای جهانی برای بهسازی آموزش و غنی سازی یادگیری-محمدرضاسرکارآرانی-نشر مرآت-چاپ پنجم ویراست دوم