مهندسان آمریکایی در کاوش برای ساخت دستگاه‌های پزشکی پیشرفته‌ای که در بدن انسان هضم می‌شوند، هیدروژل جدیدی ابداع کرده‌اند که با قرار گرفتن در معرض نوع خاصی از نور متلاشی می‌شود.

به گزارش پایگاه اینترنتی نیواطلس، این تحقیق نیاز به انجام عمل‌های جراحی «آندوسکوپی» برای بیرون آوردن ابزارهای پزشکی را برطرف می‌سازد طوریکه تنها لازم است بیماران یک لامپ ال.ایی.دی قابل هضم را ببلعند تا این ابزار به ترکیبات زیست سازگاری تبدیل و به گونه‌ای بی خطر از بدن دفع شوند.

در وضعیت‌های مختلفی یک دستگاه پزشکی برای بررسی یا درمان اختلالات مختلف وارد دستگاه گوارش بیمار می‌شود. به عنوان مثال برای درمان چاقی، بالنی در معده بیمار کار گذاشته می‌شود تا با پر کردن معده بیمار، موجب سرکوب اشتها در وی شود و پس از شش یا ۱۲ ماه با جراحی آندوسکوپی بیرون آورده می‌شود. استنت‌های مری نمونه دیگری از این دستگاه‌ها هستند که برای مبارزه با تنگ شدن مری به دلیل ابتلا به سرطان یا سایر شرایط استفاده می‌شوند.

اکنون محققان سرگرم ابداع مجموعه‌ای از سیستم‌هایی هستند که بتوانند در دستگاه گوارش قرار گیرند و بدون نیاز به یک رویه تهاجمی آن‌ها را از دستگاه گوارش خارج کنند.

آنها با ابداع نوع جدیدی از هیدروژل حساس به نور این مشکل را برطرف کردند. پایه و اساس این ماده یک ژل پلیمر حاوی پیوندهای شیمیایی است که توسط نور در محدوده آبی تا فرابنفش از هم گسیخته می‌شوند. این پلیمر با اجزای قویتری از جنس «پلی آکریل آمید» ترکیب شده است تا ماندگاری بیشتری داشته باشد اما در این حال این قابلیت را نیز دارد که با قرار گرفتن در معرض نور متلاشی شود.

همچنین این ژل با تغییر ساختار آن قابلیت‌های متفاوتی پیدا می‌کند. استفاده بیشتر از این پلیمر حساس به نور در ساخت آن به این معنی است که سریعتر تجزیه می‌شود اما از لحاظ مکانیکی ضعیفتر نیز می‌شود. زمان لازم برای تجزیه این ماده را می‌توان توسط منبع نور کنترل کرد، نور آبی روند تجزیه را کندتر می‌کند اما از نور فرابنفش بی خطرتر است.

محققان برای آزمایش این هیدروژل، آن را به صورت مهر و موم یک بالن باریتریک در معده خوک قرار دادند. سپس یک لامپ قابل هضم ال.ایی.دی آبی رنگ برای شش ساعت در معده خوک قرار گرفت و باعث شد که این بالن به آهستگی کم باد شود. این در حالی است که به گفته محققان یک لامپ پرقدرت ال.ایی.دی، این ماده را در ۳۰ دقیقه تجزیه می‌کند.

این تحقیق در مجله Science Advances منتشر شده است.