در مورد مشارکت سیاسی و رابطه مستقیم آن با کیفیت حکمرانی تحلیل ها و نقطه نظرات گوناگونی مطرح است. موضوعی که به ویژه در ایام انتخابات در کشورهای مختلف به سوژه ای داغ تبدیل شده واین سوال را مطرح می سازد که چرا مردم باید صورت حداکثری در انتخابات شرکت کنند؟

 در این عرصه دو دسته دیدگاه مطرح است. رویکرد اول مشارکت حداکثری را نشانه سیاست زدگی یک جامعه و نظام سیاسی در نظر می گیرد و اینکه شهروندان آن جامعه دنبال تغییر و دگردیسی وضع موجود هستند. پیامد و برون داد این وضعیت تقویت جریان های پوپولیستی و عوام گرایانه است. در برابر دیدگاه دیگری قائل به مشارکت میانی در عرصه سیاست و انتخابات است. حامیان این دیدگاه بر این موضوع پای می فشارند که عرصه سیاست، حوزه هیجان و احساس است و حضور بیشتر مردم در سپهر سیاست آفتی برای مدیریت مطلوب سیاسی است و راه حل در این است که قدرت سیاسی با مشارکت متوسط جابجا و چرخیده شود. 
حال با توجه به مقدمه پیش گفته این پرسش کماکان محل بحث و بررسی است که در شرایط نوین جهانی که شهروندان از آگاهی و دانش بالا و قدرت شناخت مناسب به سبب امکانات فضای مجازی برخوردار هستند؛ آیا مشارکت حداکثری باز هم زمینه ساز روی کار آمدن سیاستمداران و مدیران از جنس پوپولیستی می شود. حداقل تجربه اخیر در دموکراسی های پیشرفته این گزاره را تایید می کند که در بزنگاههای حساس سیاسی چه بسا حضور حداکثری مردم در صحنه سیاسی می تواند ناجی آن کشور از دست رهبران عوام گرا و ماجراجو شود. تجربه انتخابات اخیر در آمریکا به روشنی نشان داد که حضور آرای به اصطلاح خاکستری در صحنه انتخابات زمینه ساز شکست ترامپ افراطی و قانون شکن شد.

واقع امر این است که تحلیل گران و نخبگان رسانه ای روی این موضوع اتفاق نظر داشته اند که ترامپیسم بزرگترین تهدید جهانی است و این تهدید در وهله اول برای خود آمریکا بود. افزایش اطلاع رسانی و به میدان آمدن شخصیت های مورد وثوق جامعه آمریکا باعث شد که مردم آمریکا بیش از گذشته متوجه خطر ترامپ برای آینده سیاسی کشورشان شوند و با حضور در انتخابات سوم نوامبر سال ۲۰۲۰ رای به خروج ترامپ از کاخ سفید دادند. تبیین روند انتخابات در آمریکا به خاطر مناسب بودن سوژه تحلیلی است و اساسا اینکه جهت گیری سیاسی آمریکا در دوره بایدن چه مسیری به خواهد گرفت؛ امری دیگری است. 
تجربه انتخابات در آمریکا نشان داد که فاکتور تعیین کننده در سمت گیری کلی سیاسی و اقتصادی یک جامعه مردم آن جامعه هستند که با حساسیت به منافع ملی خود دست به کنشگری فعال با حضور در عرصه انتخابات می زنند. 
امروز ایران اسلامی در آستانه انتخابات ۲۸ خرداد ماه سالجاری قرار گرفته است و قرار است در این روز مهم انتخابات سراسری ریاست جمهوری و شورای اسلامی شهر و روستا در کل کشور و انتخابات میان دوره ای مجلس شواری اسلامی و خبرگان رهبری در برخی استان ها برگزار شود. محوریت این انتخابات مردم است که بایستی با حضور آگاهانه و حداکثری شان سکان داری مدیریت کلان کشور را برای چهار سال تعیین کنند. موضوعیت مساله در همین جاست که محتوا و بطن اصلی انتخابات مردم هستند. حال هر چه میزان حضور مردم در صحنه انتخابات بیشتر باشد؛ به همان نسبت ایمنی آن جامعه در برابر تهدیدات و روی کار آمدن فردی از جنس کارآمدی، مردم گرایی و طرفدار منافع ملی بیشتر می شود.

قریب به اتفاق اکثر اندیشمان علوم سیاسی بزرگترین تهدید امروز جهانی را  بی تفاوتی و سیاست زدگی مردم دانسته و اینکه شهروندان احساس سهیم بودن در قدرت را نداشته باشند، خطری مهم برای جوامع می دانند. چرا که در این مسیر فرصت طلبان و سودجویان در چنین عرصه هایی توان جولان و قدرت مانور بیشتری به خود می گیرند. برای همین باید به انتخابات به مثابه ذات واقعی و اصلی اش که تعیین سرنوشت سیاسی است؛ نگاه کرد و اینکه رای دادن یک حق و حقوق فردی و اجتماعی است. بی اعتنایی و عدم استفاده از این حق یعنی دادن حق تصمیم به دیگران در انتخاب سرنوشت خود است. بنابراین ضرورت دارد با نگاهی ایجابی به انتخابات و رای دادن در تلاش برای شکل دهی به آینده مطلوب سیاسی کشور بود. 
مساله مهم دیگری که باید مورد توجه جدی قرار گیرد؛ اهمیت انتخابات شورای اسلامی شهر و روستاست. شوراها پارلمان های محلی هستند که رسالت اصلی آنها  تحقق خواسته و انتظارات شهروندان شهرها و روستا ها در طیف وسیعی از مسائل عمرانی، زیربنایی و فرهنگی را شامل می شود. طبیعی است که هر شهری که از پارلمان محلی قدرتمند و صاحب اندیشه و خلاقیت برخوردار باشد؛ به همان نسبت توفیقات جدی در توسعه امور عمرانی و زیسته شهری مناسب پیدا می کند. برای همین انتخابات شواری اسلامی شهر و روستا اهمیتی کم تر از سایر انتخابات های ملی و سراسری ندارد و باید با همان انگیزه و دغدغه به انتخابات ملی، در انتخابات های محلی هم کنشگر بود و زمینه را برای تقویت و ارتقای پارلمان های محلی که مستقیم با زندگی شهروندان سروکار دارند؛ فراهم ساخت.