بسیاری از محققان این نکته را تأکید کرده‌اند که هماهنگی حسی – حرکتی در آمادگی برای مدرسه، بسیار ضروری است. در تحقیقی که در سیاتل واشنگتن انجام گرفت، دانش آموزان کلاس سوم مفاهیم هنرهای زبانی را از طریق حرکات موزون آموختند. گرچه ی نمره‌ی خواندن دانش آموزان در آن ناحیه ۲ درصد کاهش داشت، اما نمره‌ی افرادی که در حرکات موزون شرکت کرده بودند، طی شش ماه ۱۳ درصد افزایش یافت. این حرکات عبارت بودند از: چرخیدن، سینه‌خیز رفتن، غلت زدن، تکان خوردن، ورجه‌ورجه کردن، اشاره کردن و حرکات یکسان. لیل پالمر از دانشگاه ونیونا، افزایش توجه و تقویت خواندن را درنتیجه‌ی این فعالیت‌های تحریک‌کننده اثبات کرده است.

 می‌توان از طریق بازی محیط آموزشی را برای دانش‌آموزان شاد و لذت‌بخش کرد چرا که آثار بازی‌های باقاعده که مربوط به 7 الی 11 سالگی است برای همه عمر باقی می‌ماند.

بازی می‌تواند پشتیبانی قوی برای فعالیت باشد که دانش‌آموزان را در موقعیت‌های مختلفی قرار داده و به آن‌ها فرصت می‌دهد تا با رویدادها آشنا شوند. بازی می‌تواند محرکی برای یادگیری اجتماعی باشد. مساله مهمی که وجود دارد ساختمند کردن بازی دانش‌آموزان توسط معلم است. یعنی تا چه اندازه باید الگوی معمولی در راهنمایی بازی کردن به کودکان ارایه شود که به طور مشخص برای آشنا کردن آ‌ن‌ها با مهارت‌ها و روش‌های ذهنی قابل طراحی باشد. وقتی کودک از کودکستان به آمادگی می‌رود درجه و میزان رسمیت برنامه‌ زمان‌بندی شده، آشکارتر و تاکید بر روی بازی کاهش می‌یابد و در این زمان اوضاع و شرایط یادگیری در سطح گسترده انجام می‌شود حال آن‌که با تدبیر می‌توان بازی را هدفمند طراحی کرد تا سرعت یادگیری بالا رود.