عید شریف فطر عید است برای ضیافت اللّه و عید شریف قربان عید است برای لقاء اللّه، و آن عید که ضیافت اللّه، مقدمه است برای لقاء اللّه و اینکه امر شده است به حضرت ابراهیم که فریاد بزن تا بیایند پیش تو، برای اینکه راه، راهی است که از طریق ولیّ اللّه باید طی بشود، از طریق اولیاء اللّه باید طی بشود و حضرت ابراهیم سلام اللّه علیه ولی وقت بود و ولی است برای همه نسل ها و رسول اکرم ولی اعظم است و ولی است برای همه عالم، و از این ها باید رسید به آنجا که باید رسید.

ابراهیم علیه السلام بعد از اینکه مراحلی را طی فرمود، آخرش فرمود، عرض کرد:«وجّهت وجهی للذی فطر السموات و الارض» او «وجهت وجهی» را می گوید و برای رسول اکرم«ثم دنی فتدلی فکان قاب قوسین او ادنی» است و بین این دو تا فرق است با اینکه هر دو در غایت کمال است.(27/6/62)

البته از عیدهایی که اسلام تأسیس فرموده است برداشت های مختلفی از آن به حسب نظرهای مختلفی که اهل نظر دارند و به حسب قشرهای مختلفی که برخورد می کنند با آن بسیار مختلف است. آن برداشتی که اهل معرفت از عید می کنند، با آن برداشتی که دیگران می کنند بسیار مختلف است. آنها بعد از این که در ماه مبارک رمضان آن ریاضتها را می کشند و کشیدند روز عید روز لقای آنهاست، لقاء اللّه است آن روز برای آنها. «الغیرک من الظهور ما لیس لک» آنها همه چیز را از او می دانند و آن روز را عید می کنند برای اینکه بعد از ریاضت یوم ورود است به حضرت و عید قربان را بعد از این که تمام عزیزان خودشان را از دست دادند مهیا برای ملاقات می شوند، آن هم ملاقات است بعد از این که نفس خودشان را کشتند وهرچه عزیز است در راه خدا از آن گذشتند، آن وقت است که روز لقاست و جمعه هم اجتماعاتی که مسلمین با هم می کنند مهیا می شوند اهل معرفت برای لقاء اللّه. پس برداشت آنها از عید غیر برداشت ماست و ما هم امیدواریم که به تبع اولیاء خدا به جلوه ای از آن جلوه ها برسیم و ذرّه ای از آن معارف در قلب ما واقع بشود.(30/12/62)

امیدوارم خدای تبارک و تعالی این عید سعید را به همه مسلمین و به کشور ما و ملت ما مبارک کند و امیدوارم که با عنایت خودش با ما رفتار کند. ما مهمان های خوبی نبودیم برای خدای تبارک و تعالی. ما را دعوت کرد به ضیافت، او میزبان بزرگ و ما میهمانان هیچ. چه بگوییم در مقابل این نعمت بزرگ الهی که ملت ها را دعوت کرده است به ضیافت اللّه، ضیافت اللّه با همه اسماء. و ما چگونه شکر این نعمت را بجا بیاوریم، ما که خودمان را می شناسیم که هیچ نیستیم و هرچه هست، اوست، لکن او عنایات خاصه خودش را مبذول می کند و ما را میهمان و خودش را میزبان ما قرار می دهد. یا ما را بالا برده است تا آن حدی که این لیاقت را داشته باشیم با عنایت او، یا عنایت خودش را متنزّل کرده همان طوری که قرآن را متنزّل کرده است در ماه رمضان، قرآن نازله ای است که پس از عبور از حجاب های نور، وارد شده است در ماه مبارک رمضان، آن هم بر قلب مبارک رسول خدا و از آن جا باز متنزّل شده است تا رسیده است به آن جایی که با زبان گفته می شود، حالا کیفیت نزول قرآن خود یک بحث مهم است و کیفیت گرفتن قرآن از وحی الهی و از ملکی که مأمور این کار است، آن هم یک بحث مهم است که ما دستمان از آن کوتاه است. لکن آنی که ما از خودمان اطلاع داریم، ما مهمان های خوبی نیستیم برای خدا. اگر میهمان های خدا از قبیل رسول خدا و ائمه هدی هستند، ما چه بگوییم. و آن میزبانی ای که از آنها می کند، دست ما از آن کوتاه است. لکن ما متکی هستیم به لطف او و ما متکی هستیم به عنایت او و ما در ماه رمضان هرچه قصور کرده باشیم، تقصیر کرده باشیم، در این روز مبارک از او عیدی می خواهیم، او به فضل خودش با ما رفتار کند، نه به عدلش.(10/4/63)

منبع : مجله  پاسدار اسلام  مهر 1387، شماره 322