مقالات ویژه عید سعید فطر

 ادب شیعه ی منتظر در روز عید فطر 

 ادب شیعه ی منتظر در روز عید فطر 

سید بزرگوار رضی الدّین علی بن طاووس(ره) در بخشی از کتابش به عنوان «ادب بـنده در روز عـید نـسبت به کسی که معتقد است که او امام و دارای این مقام والا است»، می فرماید: «پس می گویم: بدان، هنگامی که عید فطر فرا رسـد، پس اگر صاحب حکومت و امور (امام زمان(ع)) در ملّت و مملکتش تصرّف داشت و رعیت او آن گونه بودند که مولایشان خواسته بـود،


سید بزرگوار رضی الدّین علی بن طاووس(ره) در بخشی از کتابش به عنوان «ادب بـنده در روز عـید نـسبت به کسی که معتقد است که او امام و دارای این مقام والا است»، می فرماید: «پس می گویم: بدان، هنگامی که عید فطر فرا رسـد، پس اگر صاحب حکومت و امور (امام زمان(ع)) در ملّت و مملکتش تصرّف داشت و رعیت او آن گونه بودند که مولایشان خواسته بـود، پس بـه آن حضرت به خاطر اینکه خدا به او رو کرده و به خاطر سلطنت و قدرتی که به او احسان نموده، تهنیت گو، سپس به خودت و کسی که نزد تو عزیز است و برای دنیا و اهل آن و برای هر کسی که به امـامت آن حضرت سعادتمند شده و از وجود و امامت، و یمن او و هدایتش و بهره های دولتش بهره مند است، تبریک بگو.

و اگر کسی که معتقد به وجوب اطاعتش هستی، از تصرّف در آنچه مقتضای ریاست او است، منع شده باشد باید اثر خـشم و غـضب الهی بر تو نمودار باشد و بر آنچه از فضل و احسان او از تو فوت شده، حسرت و اندوه داشته باشی.

پس همانا روایت کرده ایم با سند خود به شیخ صدوق، از کتاب «من لایحضره الفقیه» و غیر آن، بـا سـند او به حنّان بن سدیر، از عبدالله بن دینار، از امام باقر(ع) که حضرت فرمودند: «ای عبدالله برای مسلمانان هیچ عید قربان و فطری نیست، مگر اینکه در آن روز برای آل محمّد(ص) حزن و اندوه تازه می شود.

عبدالله گـوید: عـرض کردم برای چه؟

حضرت فرمودند: برای اینکه ایشان (ع) حقّ خودشان را در دست دیگران می بینند».

می گویم: اگر احوال زمان ظهور را می دانستی و مستحضر بودی که در آن هنگام چگونه پرچم های اسلام به عدل و عدالت باز و احکام مـردمان بـه فـضل و دانش آشکار گشته و اموال در راه خـدا بـه بـندگان او بذل و بخشش می شود و آرزوها شاداب و خندان و برآوررده شده و امنیت و آرامش شامل نقاط دور و نزدیک می شود و نصرت و پیروزی، انسان های ضعیف و ذلیل و غریب را فرا گرفته اسـت و خـورشید خـوشبختی در دنیا طلوع کرده است و دنیا را روشن ساخته و خوشبختی و اقـبال در زمـین های پست و بلند گسترده گردیده و حکم روشن خداوند و سلطنت نیرومند او چنان ظاهر شده که خردها نشاط یافته و دل ها شادمان و همة کرانـه ها را نـور فـرا گرفته، به راستی عیدی که به فرارسیدنش مسرور گشته ای بر تـو مکدّر می گشت و می فهمیدی که از کرم خدا و الطاف او چه مقدار از دست داده ای و گریه و سوز دل و آه و حسرت بر تو غالب مـی گشت و این سـزاوارتر اسـت و به وفا نسبت به کسی که نزد تو عزیز است نزدیک تر اسـت.

بـا ذکر این مطالب، مختصری پرده را برایت کنار زدم، ولی آن گونه که باید شرح و توضیح ندادم و آنچه که ما آن را ذکر کردیم، به نحو آگاه کردن و اشـاره بـود، به خاطر اینکه عبارات برای شرح آنچه که ما می خواهیم آن را بیان کنیم، عـاجز مـی باشد.

و بـدانکه همانا صفا و صمیمیت و وفاداری برای صاحبان حق هنگام جدایی و دوری نیکوتر است از صفا و صمیمیتی که در حـال نـزدیکی و حـضور باشد؛ پس، صفا و صمیمیت و وفاداری باید شعار قلب تو برای مولایت باشد؛ و پروردگارت بر گـشودن و بـرطرف کردن حزن و اندوه و مشقّت تو قادر است»[1].

پی نوشت

[1] إقبال الأعمال، ص 584.

 منبع : موعود » شهریور 1388 - شماره 103

مطالب مرتبط

تگ‌ها

مطالب پربیننده

امروز
هفته
ماه

عضویت در خبرنامه